بی‌حسی موضعی (Local Anesthesia / بی‌حسی موضعی پزشکی) یکی از مهم‌ترین روش‌های کنترل درد در جراحی‌ها و اقدامات تشخیصی (Pain Management in Surgery & Diagnostic Procedures) است که باعث از بین رفتن موقت حس در ناحیه محدود بدن (Specific Body Area) می‌شود بدون آنکه بیمار هوشیاری خود را از دست بدهد.

 این روش برای عمل‌های کوچک، جراحی‌های دندان، بخیه زخم، بیوپسی و اقدامات اورژانسی (Minor Surgeries, Dental Procedures, Biopsy, Emergency Interventions) کاربرد دارد و ایمنی بالایی دارد.
اجزای اصلی بی‌حسی موضعی شامل داروی بی‌حسی (Anesthetic Drug) مانند لیدوکائین (Lidocaine)، بوپیواکائین (Bupivacaine) یا پروکائین (Procaine)، سرنگ تزریق (Syringe)، سوزن مخصوص (Needle / Hypodermic Needle) و در برخی مدل‌ها اپلیکاتور یا اسپری موضعی (Topical Applicator/Spray) است. 

داروی بی‌حسی به بافت‌های هدف تزریق یا اسپری می‌شود و با قطع موقت انتقال سیگنال‌های عصبی (Temporary Nerve Signal Blockage) باعث کاهش درد می‌گردد. مدت اثر بی‌حسی بسته به نوع دارو، غلظت و محل تزریق از چند دقیقه تا چند ساعت متغیر است.
بی‌حسی موضعی معمولاً توسط پزشکان و پرستاران آموزش‌دیده (Trained Medical Professionals) انجام می‌شود و نیاز به مانیتورینگ پیچیده ندارد، اما رعایت بهداشت و استفاده از تجهیزات استریل (Sterile Equipment) ضروری است. کاربردهای شایع شامل دندانپزشکی، جراحی‌های کوچک پوست، بیوپسی، اقدامات اورژانسی و بخیه زخم (Dental, Minor Skin Surgery, Biopsy, Emergency Suturing) هستند.
 استفاده صحیح از بی‌حسی موضعی باعث کاهش درد بیمار (Pain Reduction)، افزایش راحتی و همکاری بیمار و کاهش نیاز به بیهوشی عمومی (General Anesthesia) می‌شود.